Tweecomponenten structurele siliconenkit is zeer sterk, bestand tegen grote belastingen en bestand tegen veroudering, vermoeidheid en corrosie, en behoudt zijn stabiele prestaties gedurende de verwachte levensduur. Het is geschikt voor het verlijmen van structurele onderdelen. Het wordt voornamelijk gebruikt voor het verlijmen van metaal, keramiek, kunststoffen, rubber, hout en andere materialen van dezelfde soort of tussen verschillende materialen, en kan traditionele verbindingsmethoden zoals lassen, klinken en bouten gedeeltelijk vervangen.
Siliconenkit is een essentieel materiaal voor volledig of halfverborgen glazen vliesgevels. Door de verbinding tussen de glasplaten en metalen frames is het bestand tegen windbelasting en het eigen gewicht van het glas, wat direct van invloed is op de duurzaamheid en veiligheid van de vliesgevelconstructie. Het is een van de belangrijkste factoren voor de veiligheid van glazen vliesgevels.
Het is een structurele kit met lineair polysiloxaan als belangrijkste grondstof. Tijdens het uithardingsproces reageert het verknopingsmiddel met het basispolymeer om een elastisch materiaal met een driedimensionale netwerkstructuur te vormen. Omdat de Si-O-bindingsenergie in de moleculaire structuur van siliconenrubber relatief groot is in vergelijking met andere chemische bindingen (specifieke fysische en chemische eigenschappen van Si-O: bindingslengte 0,164 ± 0,003 nm, thermische dissociatie-energie 460,5 J/mol. Aanzienlijk hoger dan C-O 358 J/mol, C-C 304 J/mol, Si-C 318,2 J/mol), heeft het, vergeleken met andere kitten (zoals polyurethaan, acryl, polysulfidekit, enz.), een sterke UV-bestendigheid en weerstand tegen atmosferische veroudering. Het blijft 30 jaar lang vrij van scheuren en aantasting in diverse weersomstandigheden. Het heeft een weerstand tegen vervorming en verschuiving van ±50% over een breed temperatuurbereik. Echter, met de toename van het gebruik van structurele siliconenkitten doen zich in de praktijk diverse problemen voor, zoals: agglomeratie en verpulvering van component B, segregatie en stratificatie van component B, het niet kunnen aandrukken van de plaat of het omslaan van de lijm, een te lage lijmsnelheid van de lijmmachine, deeltjes in de lijm van de vlinderplaat, een te snelle of te trage droogtijd, huidvorming of vulkanisatie van de lijm, het ontstaan van "bloemvormige lijm" tijdens het lijmproces, het niet normaal uitharden van de colloïden, plakkerige handen na enkele dagen uitharding, abnormale hardheid na uitharding, naaldvormige poriën op het hechtvlak met de ondergrond, luchtbellen in de siliconenkit, slechte hechting met de ondergrond, incompatibiliteit met accessoires, enzovoort.
2. Veelgestelde vragen over siliconenlijm met tweecomponentenstructuur
2.1 Deel B vertoont deeltjesagglomeratie en verpulvering.
Als er deeltjesaggregatie en verpulvering van component B optreedt, zijn er twee mogelijke oorzaken: Ten eerste kan dit verschijnsel zich al in de bovenste laag vóór gebruik hebben voorgedaan, wat te wijten is aan een slechte afsluiting van de verpakking. Het verknopingsmiddel of koppelingsmiddel in component B is een actieve stof die gevoelig is voor vocht in de lucht. Deze batch dient in dat geval te worden teruggestuurd naar de fabrikant. Ten tweede kan het voorkomen dat de machine tijdens gebruik is uitgeschakeld en dat de deeltjesaggregatie en verpulvering zich opnieuw voordoen bij het opnieuw inschakelen van de machine. Dit wijst erop dat de afdichting tussen de drukplaat van de lijmmachine en het rubbermateriaal niet goed is. Neem in dat geval contact op met de fabrikant om dit probleem op te lossen.
2.2 De snelheid van de lijmmachine is laag.
Bij het eerste gebruik van het product is de lijmtoevoersnelheid van de lijmmachine tijdens het lijmproces te laag. Er zijn drie mogelijke oorzaken: ⑴ component A heeft een slechte vloeibaarheid, ⑵ de drukplaat is te groot, en ⑶ de luchtdruk van de persluchtbron is onvoldoende.
Als vastgesteld wordt dat het om de eerste of derde oorzaak gaat, kunnen we het probleem oplossen door de druk van het lijmpistool aan te passen; als vastgesteld wordt dat het om de tweede oorzaak gaat, kan het probleem verholpen worden door een spuitmond met een passend kaliber te bestellen. Als de lijmtoevoersnelheid tijdens normaal gebruik afneemt, kan het zijn dat de mengkern en het filter verstopt zijn. Zodra dit geconstateerd is, moet het apparaat tijdig gereinigd worden.
2.3 De uittrektijd is te snel of te langzaam
De uithardingstijd van de structurele lijm verwijst naar de tijd die het colloïde nodig heeft om na het mengen van een pasta in een elastische massa te veranderen. Deze tijd wordt doorgaans elke 5 minuten gemeten. Er zijn drie factoren die van invloed zijn op het drogen en uitharden van het rubberoppervlak: (1) de invloed van de verhouding van de componenten A en B, enz.; (2) temperatuur en luchtvochtigheid (de invloed van temperatuur is de belangrijkste); (3) een fout in de samenstelling van het product zelf.
De oplossing voor reden (1) is het aanpassen van de verhouding. Het verhogen van het aandeel component B kan de uithardingstijd verkorten en de lijmlaag hard en broos maken; terwijl het verlagen van het aandeel uithardingsmiddel de uithardingstijd verlengt, de lijmlaag zachter maakt, de taaiheid verbetert en de sterkte verhoogt.
Over het algemeen kan de volumeverhouding van component A:B worden ingesteld tussen 9 en 13:1. Een hogere verhouding van component B zorgt voor een snellere reactie en een kortere uithardingstijd. Een te snelle reactie heeft echter invloed op de tijd die nodig is voor het afwerken en stoppen van het spuitpistool. Een te trage reactie beïnvloedt de droogtijd van het colloïd. De uithardingstijd wordt doorgaans ingesteld tussen 20 en 60 minuten. De prestaties van het colloïd na uitharding zijn in dit verhoudingsbereik vrijwel gelijk. Bovendien kan, bij een te hoge of te lage verwerkingstemperatuur, de verhouding van component B (harder) worden aangepast om de droogtijd en uithardingstijd van het colloïd te optimaliseren. Indien er een probleem is met het product zelf, dient het product te worden vervangen.
2.4 "Bloemenlijm" verschijnt tijdens het lijmproces.
De bloemgom ontstaat door de ongelijkmatige menging van de colloïden van de A/B-componenten en is zichtbaar als een plaatselijke witte streep. De belangrijkste oorzaken zijn: ⑴ De toevoerleiding van component B in de lijmmachine is verstopt; ⑵ De statische menger is lange tijd niet gereinigd; ⑶ De weegschaal is los en de lijmtoevoersnelheid is ongelijkmatig. Dit kan worden opgelost door de apparatuur te reinigen; voor oorzaak (3) moet de proportionele regelaar worden gecontroleerd en indien nodig worden afgesteld.
2.5 Vorming of vulkanisatie van het colloïd tijdens het lijmproductieproces
Wanneer de tweecomponentenlijm tijdens het mengen gedeeltelijk uithardt, kan er een korstje of vulkanisatie ontstaan in de lijm die door het lijmpistool wordt geproduceerd. Als er geen afwijkingen zijn in de uithardings- en lijmsnelheid, maar de lijm toch korstjes of vulkanisatie vertoont, kan dit komen doordat de apparatuur lange tijd uitgeschakeld is geweest, het lijmpistool niet is gereinigd of niet grondig is gereinigd. De korstjes of vulkanisatie moeten dan worden verwijderd. Na reiniging kan dit de oorzaak zijn.
2.6 Er zitten luchtbellen in de siliconenkit.
Over het algemeen bevat het colloïde zelf geen luchtbellen. De luchtbellen in het colloïde kunnen tijdens transport of de productie met lucht vermengd raken, bijvoorbeeld doordat: ⑴ de uitlaat niet wordt gereinigd bij het vervangen van de rubberen cilinder; ⑵ de componenten na plaatsing op de machine niet goed worden aangedrukt, wat resulteert in onvolledige ontluchting. Daarom moet het schuim vóór gebruik grondig worden verwijderd en moet de lijmmachine tijdens gebruik correct worden bediend om een goede afdichting te garanderen en te voorkomen dat er lucht binnendringt.
2.7 Slechte hechting aan het substraat
Kit is geen universele lijm en kan daarom in de praktijk niet gegarandeerd goed hechten aan alle ondergronden. Door de diversificatie van oppervlaktebehandelingsmethoden en nieuwe processen variëren ook de hechtsnelheid en het hechteffect van kit en ondergrond.
Er zijn drie vormen van schade aan het hechtvlak tussen de structurele lijm en het substraat. De eerste is cohesieve schade, dat wil zeggen dat de cohesieve kracht groter is dan de cohesieve kracht; de tweede is hechtingsschade, dat wil zeggen dat de cohesieve kracht kleiner is dan de cohesieve kracht. Een beschadigd oppervlak van de verbinding van minder dan of gelijk aan 20% wordt als acceptabel beschouwd, terwijl een beschadigd hechtingsoppervlak van meer dan 20% niet acceptabel is; een beschadigd hechtingsoppervlak van meer dan 20% is ongewenst in de praktijk. Er kunnen zes redenen zijn waarom de structurele lijm niet aan het substraat hecht:
⑴ Het substraat zelf is moeilijk te hechten, zoals PP en PE. Door hun hoge moleculaire kristalliniteit en lage oppervlaktespanning kunnen ze geen moleculaire ketendiffusie en verstrengeling vormen met de meeste stoffen, waardoor ze geen sterke hechting aan het grensvlak kunnen vormen.
⑵ Het hechtingsbereik van het product is beperkt en het werkt slechts op bepaalde ondergronden;
⑶ De uithardingstijd is onvoldoende. Normaal gesproken moet een tweecomponentenlijm minimaal 3 dagen uitharden, terwijl een eencomponentenlijm 7 dagen moet uitharden. Als de temperatuur en luchtvochtigheid in de uithardingsomgeving laag zijn, moet de uithardingstijd worden verlengd.
⑷ De verhouding van componenten A en B is onjuist. Bij het gebruik van tweecomponentenproducten moet de gebruiker zich strikt houden aan de door de fabrikant voorgeschreven verhouding tussen basislijm en verharder. Anders kunnen er problemen ontstaan in de beginfase van het uithardingsproces, of in een later stadium van gebruik met betrekking tot hechting, weerbestendigheid en duurzaamheid.
⑸ Het niet reinigen van de ondergrond zoals vereist. Omdat stof, vuil en onzuiverheden op het oppervlak van de ondergrond de hechting belemmeren, moet deze vóór gebruik grondig worden gereinigd om een goede hechting tussen de structuurlijm en de ondergrond te garanderen.
⑹ Het niet correct aanbrengen van de primer. De primer dient als voorbehandeling van het oppervlak van het aluminiumprofiel. Dit verbetert de waterbestendigheid en duurzaamheid van de verbinding en verkort de uithardingstijd. Daarom is het in de praktijk essentieel om de primer correct aan te brengen en het loslaten van de lijmlaag door onjuist gebruik strikt te vermijden.
2.8 Incompatibiliteit met accessoires
De reden voor de incompatibiliteit met de accessoires is dat de kit een fysische of chemische reactie aangaat met de accessoires waarmee deze in contact komt. Dit kan leiden tot problemen zoals verkleuring van de structuurlijm, loslaten van de lijm op de ondergrond, verminderde prestaties van de structuurlijm en een kortere levensduur van de structuurlijm.
3. Conclusie
Siliconenlijm voor structurele toepassingen heeft een hoge sterkte, hoge stabiliteit, uitstekende verouderingsbestendigheid, hoge temperatuurbestendigheid en andere uitstekende eigenschappen, en wordt veel gebruikt voor het verlijmen van gevelsystemen in gebouwen. In de praktijk kan de prestatie van de lijm echter sterk beïnvloed worden door menselijke factoren en problemen met de gekozen basismaterialen (het niet strikt naleven van de bouwvoorschriften), waardoor de lijm zelfs onbruikbaar kan worden. Daarom is het van belang om vóór de bouw de compatibiliteit en hechting van glas, aluminium en accessoires te testen en de eisen van elke stap tijdens het bouwproces strikt te volgen, om zo het gewenste effect van de lijm te bereiken en de kwaliteit van het project te waarborgen.
Geplaatst op: 30 november 2022